Gönül Derdi İle Yarin

Gönül derdi ile yârin Aceb şuride şeydadır Bu aşk içinde sankim ol Bugün Mecnun-i Kaysa’dır

Ben eydürem ki ey gönül O baki Şah sen de bir kul Bu aşk senin haddin değil Bu bir olur temennadır

Gönül hiç sözüm işitmez Gelüp kendüyi cem itmez Beni bıraguben gitti Durağı kuh u sahradır

Nasihatten direm bir söz Bana hüccet kılur yüz söz Direm bunu koyup gitme Bana dir bu ne gavgadır

Ben eydürem bu yol uzak Bu yola çok gerek yarak Dedi bu yolda yok olmak Hep esbab-ı müheyyadır

Dedim bu yol belalıdır Cefa mihnetle doludur Dedi kahrı nuru anın Benim gözüme tutyadır

Dedim gönül bu yolda bil Gerektir ağular yutmak Dedi aşk ile zehr içmek Bana sükkar u helvadır

Dedim gönül bu yolda sen Gerek bin kez veresin can Dedi bir günde bin kez can Verirsem dahi sezadır

Dedim nola gönül gelsen Benim bir halimi sorsan Dedi bu yolda ben ü sen Demeklik külli hatadır

Yine dedim ki hey gönül Bu sevda key uludur key Dedi sen beni yoğa say Bu aşkın işi böyledir

Dedim gönül ki kendüden Kimesne bu yola varmaz Dedi benim bu varmağım Girü anınla anadır

Bıraktı halkı gözünden Geçüben kış u yazından Elini yudu özünden Hemen maksudu Mevla’dır

Bu Eşrefoğlu Rumi’nin Ulaştı gönlü çün Dost’a Temam kevneyni unuttu Gönül dost ile tenhadır

Dahi gönül sözü çoktur Eğer dersem anı olmaz Ne hacet söylemek a’mma Bilir arif ki ol nedir Eşrefoğlu Rumi