Gönül derdi ile yârin Aceb şuride şeydadır
Bu aşk içinde sankim ol Bugün Mecnun-i Kaysa’dır
Ben eydürem ki ey gönül O baki Şah sen de bir kul Bu aşk senin haddin değil Bu bir olur temennadır
Gönül hiç sözüm işitmez
Gelüp kendüyi cem itmez Beni bıraguben gitti Durağı kuh u sahradır
Nasihatten direm bir söz Bana hüccet kılur yüz söz Direm bunu koyup gitme Bana dir bu ne gavgadır
Ben eydürem bu yol uzak Bu yola çok gerek yarak Dedi bu yolda yok olmak Hep esbab-ı müheyyadır
Dedim bu yol belalıdır
Cefa mihnetle doludur Dedi kahrı nuru anın Benim gözüme tutyadır
Dedim gönül bu yolda bil Gerektir ağular yutmak Dedi aşk ile zehr içmek Bana sükkar u helvadır
Dedim gönül bu yolda sen Gerek bin kez veresin can Dedi bir günde bin kez can Verirsem dahi sezadır
Dedim nola gönül gelsen
Benim bir halimi sorsan Dedi bu yolda ben ü sen Demeklik külli hatadır
Yine dedim ki hey gönül Bu sevda key uludur key Dedi sen beni yoğa say Bu aşkın işi böyledir
Dedim gönül ki kendüden Kimesne bu yola varmaz
Dedi benim bu varmağım Girü anınla anadır
Bıraktı halkı gözünden Geçüben kış u yazından
Elini yudu özünden Hemen maksudu Mevla’dır
Bu Eşrefoğlu Rumi’nin Ulaştı gönlü çün Dost’a Temam kevneyni unuttu Gönül dost ile tenhadır
Dahi gönül sözü çoktur Eğer dersem anı olmaz Ne hacet söylemek a’mma Bilir arif ki ol nedir Eşrefoğlu Rumi
Bu eser Gönül Derdi İle Yarin ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
