Ol Zaman Kim Ben Ol Dosttan Ayrı Düştüm

Ol zaman kim ben ol Dost’tan ayrı düştüm oldum ırak Hasret ü derd ü ah ile çok ağladım tuttum firak

İstedim yedi iklimi ne Rum’u kodum ne Şam’ı Gezdim yürüdüm temamı başım açık yalın ayak

Yer mi kodum istemedik âdem mi kodum sormaduk Aç ve susuz halvetlede zari kılur idim yavlak

Kimse halim bilmez idi derde derman kılmaz idi Derdim kime söyler isem der idi bana ahmak

Derdim benim ol yar idi âlem bana ağyar idi Gözüm yaşı revan olup akardı sanki bir ırmak

Derdim bulam mı ben anı komuştum ortaya canı Her kim görür ise beni delidür der idi mutlak

Ne uslu ne delü idim ne diri ne ölü idim Dost fikriyle dolu idim endişem Dost idi ancak

Dost Dost deyu gider idim Dost kandedir sorar idim Dost haberin verenlere iderdim yüzümü toprak

İsteyürek buldum eri gerçek ere sordum yâri Didi yeter ettin zari Dost sendedir sen sana bak

Yürü halvet eyle seni senden zerre koma seni Senden gidericek seni Dost sende edüben durak

Tutdum ol erin sözünü çevirdim benden yüzümü İzledim kendi özümü benden bana göründü Hak

Gördüm âlem Dost’tan dolu geldi bana der ol ulu Var imdü sen şimden gerü sen ben defterin oda yak

Yaktım oda defterleri terk ettim ol tertipleri Gördüm ki key hicap imiş âşıklara bu kara ak

Geçtim bu akdan karadan ikiliği sürdüm aradan
Birliğe yetdüm Dost ile birlikte okudum sebak

Eşrefoğlu Rumi gibi bu yola gerçek isen Ta âşıklar arasında sana da dirler sadak

Bilesin bu muammayı yermeyesin yoksul bayı Bir bakasın hass’a amma’a tutmayasın kimseye tak Eşrefoğlu Rumi