Esicek bâd-ı sabâ aklıma san şâne değer,
Zirâ ol esrâr-ı dil zülf-ü perîşâne değer.
Zülf-ü müşkiyle muattar olur ol demde dimağ,
Geçer andan gönüle hem yetişir cânâ değer.
Leb-ü dendânı hevâsiyle akan göz yaşının,
Birisi mâ’nâda bin lü’lü-vü mercâna değer.
Gam-ı hicrî ile âhı ana âşık olanın,
Çıkar eflâke iner tâ yedi nîrâna değer.
Yüzünün mihrine karşu dolaşan dürlerinin,
Birinin nûru nice mihr-i dirâhşâne değer.
Eşiğinde baş urup sıdk ayağın berk basanın,
Başı arşa ayağı kürsî-i Rahmâna değer.
Limen-il mülk nidâsın işiten can kulağı,
Anı cânından işitir yine cânâne değer.
Ol nidâyı işitir men arefe vâkıf olan,
Lîk ol mâ’rifeti sanma her insâna değer.
“Sana bir cezbe Niyâzî ki o dosttan yetişe” Düküll-i ins ile cinne olan ihsana değer.
Bu eser Esicek Badı Saba ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
