İster İsen Marifette Olasın

İster isen ma’rifette olasın
âli-cenâb,
Ehl-i irfan eşiğinde yüzünü eyle türâb.
Çok da verme kendini dünyâya bir dem çek elin,
Döndüremezsin beğim kati ağırdır bu dolâb.
Bu harâbi niceler
çalıştı ma’mur etmeğe,
Bir yanın ta’mir ederken bir yanı oldu harâb.
Çok seğirtti gaflet ehli bu serâbı su sanıp,
Bulmadılar hiç biri bu sahrada bir katre âb.
Bir zaman yüz verme dünyâ ehline uzlette ol,
Akl-ü fikrin bir yere cem’et yüzüne çek nikâb.
Göz kulak dil kapıların bağla muhkem bir zaman,
Ola kim Hak-dan yana gönlünden ola feth-ü bâb.
Ger ölümden kurtulam dersen yürü var âşık ol,
Döne döne aşk ödüyle cism-ü cânı kıl kebâb.
Gir bu derd meyhânesine koma elden kâseyi,
Hiç yürek kanından
özge âşığa yoktur şarâb.
Himmetin dâim bu olsun kim Hak-kı anlayasın,
Hak-kı bilmekten yeğ olmaz iki âlemde sevâb.
Ger azâb-ı âhiretten bulmak istersen halâs,
Arif ol ki cehl ödünden kopısar cümle azâb.
Bu Niyâzî kendinden demez bu sözü ey püser,
Hep anı söyler duyarsın gökten inen dört kitâb.