Dil anın ile kıldı özün zikrine mu’tâd, Ol nefha ile dâim eder yâr adını yâd. El anın ile vermeğe meyl eyledi mâli, Ayak dahi doğrulttu bu nefha ile yolu. Nefs anın ile râzıyye-vü marziyye oldu, Emmâreliğin terk edüben tezkiyye buldu. Rûh anın ile etti semâvâta urûcu, Kıldı melekûta dahî anınla vulûcu. Ulvî olup ıtlâka eriştirdi sülûku, Mülki şu ki terk ede bulur şâh -ı mülûku. İniş dahi yokuş bir olur cümle yanında, Cismindeki can gibi bulur dostu canında. Gider ikilik birlik olup her şey olur Hak, Çün gide bulut âleme gün doğa muhakkak. Ol nafha ki Âdem demidir Âdemi iste , Ol demde Niyâzi erilür menzil-i dosta.
