Çoraklaşmış topraklar,
Kurumuş hep otlaklar
Gönlüme hüzün salar Hazan vurmuş yapraklar
Kulluktan bîzâr kullar
Her tarafda hortlaklar
Çevre frenkle doldu Sırtlarında fraklar
Nesiller köksüz oldu Hakikatten uzaklar
Ülkeyi sardı ilhâd Şehâdetsiz dudaklar
Eskiye olsun inâd Başlarında kalpaklar
Kime anlatsan bunu Kalkar seni savsaklar
İlkine uydu sonu Birbirinden bunaklar
Bir çirkef çark kuruldu Zift zift akar ırmaklar
Oba ova hep soldu Yaprak döktü kavaklar
Cehâlete revac var Tafra tüter çıraklar
Şanlı târihde hasar Gırtlağında tırnaklar
Gazâ bâğîlik şimdi Pek hüzünlü bayraklar
Korku ruhlara sindi Su sızdıran çanaklar
Hayâ iffet yıkıldı Haramda hep ayaklar
Şeytan rûha takıldı Hiç durmadan parmaklar
Düşünceye ‘elvedâ’ Zonklamayan şakaklar
Millet kökünden cüdâ Antik oldu sancaklar
Gericilik bir yafta İnsanlıktan
ıraklar
Kitaplar artık rafta Güvelenmiş yapraklar
Hürler köleden beter Müflis dolu sokaklar
Çökmüş sarayı hanı Kulübede konaklar
Nerde izzetten eser..? Kızarmıyor yanaklar
Rüzgar aldı her yanı Bunu kıyamet paklar.
Bu eser Manzara ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
