Ben bir garib ü âvâre,
Oldu kalbim pâre pâre,
Tutuldum o gülizâre Arz eyleyin bunu yâre,
Dîvâne etti beni,
Böyle ağlattı beni.
Bilmez oldum sağ u solum,
Yitirmişim doğru yolum; Gece-gündüz hep melûlum,
Bir bîçâre zayıf kulum..
Dîvâne etti beni,
Böyle ağlattı beni.
Gönül yaslı,
gözler
çağlar,
Bu hasret sînemi dağlar,
Kederli bahçeler bağlar; İnliyor âhımla dağlar..
Perişân etti beni,
Böyle ağlattı beni.
Hayâl uçarken mestâne,
Uğradı yol gülistâne,
Ravza namlı bağistâne; Sığmaz dünyada destâne… Perişân etti beni,
Böyle ağlattı beni.
Bozup attı her fendimi,
Bilmez oldum ben kendimi; Nâm u nişânı,
erdemi Mecnûnların budur demi..
Dîvâne etti beni,
Böyle ağlattı beni.
Bu eser Ravzanın Sahibine ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
