Nefhai Rahmaniden Açıldı

Nefha-i Rahmânîden açıldı meydân-ı adem Kâf u nûn emriyle giydi şekl-i elvanı adem Mebdei âlem-nümâdır mazhar-ı esrâr-ı Hakk Nefy ü isbât eylemekdir an-be-an şân-ı adem Nûr-ı Ekrem Rûh-ı A’zam Akl-ı Küllî hem Kalem Bunların emriyledir hükm ile fermân-ı adem Ma’deni kevn ü mekândır hem o bahrin mâdeni Sırr-ı mektûm-ı ezeldir sun-ı Rahmân-ı adem Kimini eyler gedâ kimini dehre şâh eder Her birin bir fen ile eyler yine fânî adem Ceng eder gavgâ eder (ol) sonra yine sulh eder Akıtır bir lahzada derya gibi kanı adem Bir taraftan var eder ol bir taraftan yok eder Doğurur besler kılar yer ile yeksanı adem Mihr ü mâh arz u semâvât râm olunmuş emrine Zahiri Settârı ismin bahri ummanı adem ism-i zâtın mazharı “Fevka’l-ulâ-tahte’s-serâ” Zîr ü bâlâ hep maâdin bahrinin kânı adem Âlemi kılmış ihâtâ mecmaü’l-bahreyn odur Kâfirin küfrü kamu ebrârın îmânı adem Kabza-i kudrettedir bahs eylemek mümkün değil Bahr-ı zâtın katresidir sırr-ı Sübhânî adem Câmiü’l-bahr-ı sıfattır nüsha-i kübrâdır ol Gösterir her bir sıfattan türlü elvanı adem Kesret ehlinin fenası vahdet ehline beka Perverîşi hem hayâtı nimeti nâm adem Hem ecel derdine derman bulmadı Lokman Hekîm Zahir ü bâtın kamunun oldu dermanı adem Ehl-i hikmet zerre denli bilmedi ahvâlini Kimseye bildirmedi sırrını pinhânî adem Sağı cennet solu duzah batnı haşrin aynıdır
Andadır yevmü’l-hisâbın vezni mîzânı adem Benliğin şehrin harâb et lâ-mekân şehrine gir Sırr-ı Hakk’ın mahremi ol eyle seyrânı adem Yok olacak benliğindir eylegil mahv-ı vücud Sırfa ergür kalbini ol ehl-i şübbân-ı adem Aç basîret gözlerin seyr et fena gülzârını Açılır bunca şükûfu gülü reyhanı adem Âlem-i gaybın vücûdun cümle eyler aşikâr Cennetü’l-Me’vâ misâli arz eder anı adem Durmaz işler kârbânı bir taraftan var olur Bir taraftan cezb eder aslına sultânı adem “Küllü şey’in hâlikun” fermanını icra eder iki yüzden celb eder aslına inşânı adem Gir adem şehrine ey dil hikmet-i Yezdâna bak Âlem-i mülk-i bekadır sanma kim fânî adem “Küllü şey’in yerciu” aslına ric’at ettirir Bir delîl-i pîşvâdır peyk-i Yezdân-ı adem Hafız ismin mazharıdır hep hazâin andadır
Câmiü’l-esma müsemmâ marifet-kânı adem Her ne var arz u semâda halk olan eşyaların Kılmış cümlesin ihata hısnı derbânı adem Ol nazargâh-ı Huda’dır beyt-i kübrâ andadır
Hem zuhur (-ı) “küntü kenz” den oldu ayanı adem Bir muhît-i bahr-ı a’zam mevc-i deryalar gibi Âleme verir hayâtı subhı mihrânı adem Arif ölmekten kaçar mı canını cânân alır Kurtarır ağyar elinden anı şîrânî adem Sırr-ı “mûtû” zümre-i âşıkların bayramıdır
Devlet-i mülk-i bekadır semti seyrânı adem Gaflet ehli yüz çevirir eyler andan nefreti Bilmez arkasından alır bâr-ı gîrânı adem Her belâ-yı renci mihnetten anı eyler halâs Ehl-i derdin derdlerinin oldu Lokmanı adem Rûz u şeb cehd et birader sen seni yok idegör Mâsivânın zulmetinin mâh-ı tâbânı adem İşbu deryalar adem şehrinde bil bir katredir
Yokdurur hergiz nihayet haddi pâyânı adem İşbu dehrin şöhretine sânına aldanma kim Bî-hayât olur kamusu vermese canı adem Varlığın sonu fenadır yokluğun sonu beka Her kemâle irgürür bil cümle noksanı adem Varlığın cümle ademden almadın mı ey püser Gelmedin mi bu cihan mülküne üryânî adem Harfi savtı olmayan bir mekteb-i ulyâdır ol Bunca elfâzın kamu hubb-ı suhandânı adem Vâsıta oldu arada Hazret-i Rûhu’l-emîn “Kenz-i Mahfî”den zuhuru Kâf-ı Kur’ân’ı adem Zâhirâ derler adem şehrinde birşey yokdurur Nerden aldı bu kadar dürr-i Bedahşan’ı adem İns ü cin vahşî tuyûra hükm eden bir serveri Âhiri gör n’etti tahtıyla Süleyman’ı adem Kuvvetine mâlına mağrur olanlar n’oldular
Koydu yerler altına birçok Neriman’ı adem Bunca davâ-yı enâniyet edenler n’oldular
N’etti Firavn ile bunca ehl-i tuğyanı adem Âlem-i kesrette çok elvan suret gösterir Vahdet içre cân ilinin cümle cânânı adem Ehl-i vahdet zümresinin yolları andan geçer Herbirine giydirir esvâb-ı nûrânî adem Her sıfattan günde yüz bin türlü revnak gösterir Hem semânın hâveri dehrin gülistanı adem Irgalandıkça muattar zülfünün her mûyları Tenlere verir hayâtı bûy-ı rindânı adem Sahn u sahraya hayâtı irgürüp bâd-ı sabâ Arz olur cennet misâli bâğ u bostanı adem Bir zamân ismâîl-âsâ bir Halil’e ol püser İnkıyâd et nefs-i kebşi eyle kurbân-ı adem El çekip ağ u karadan farîg u âsûde ol Nefsi kati et terk-i terk et eyle Süleyman-ı adem Tâlib-i dînâr olup aldanma dünyâ mâlına Berri bahri (bî) nihayet dürrü mercanı adem Ölmeseydi birbirin yerdi cihan halkı kamu Hazret-i Hakk’ın bize bu âlî-ihsânı adem Bu cihan gülzârının bünyâdına oldur sebeb İlm-i hikmet şehrinin şems-i şebistânı adem Derdine sabr eyle dehrin Hazret-i Eyyûb gibi Bir zaman Yûsuf oluben bekle zindân-ı adem Tîğ-ı cellâd gamzesi bir anda yüz bin kan eder Âlem-i mülk-i fenanın şâh-ı merdânı adem Goncadan yüz gösterir bülbülleri feryâd eder Doldurup bûy-ı Muhammed’le gülistanı adem Hüsnünü arz eyleyip âşıkların canın alır Berk urup vahdet yüzünden nûr-ı lemânı adem Ref edip kesret hicabın gir muhabbet şehrine Gir velîler gönlüne seyr eyle gülşen-i adem Cennetü’l-Huld içre zevk eder iken Âdem Ata İftirâk iline saldı anı şeytân-ı adem Hazret-i Mûsâ elinde bir dıraht iken asâ Sâhirin sihrine karşı kıldı su’bân-ı adem Şübheden kurtarmak için ol zamanın halkını Batn-ı Meryem’den kılıp nutk-ı Mesîhânı adem Âlem-i âmâda iken cümle esmalar tamam Nûr-ı Ahmed’den zuhura geldi ayanı adem Bir elinde var hayâtı bir elinde zehr-i mâr Hiç elinden kurtuluşun var mı imkânı adem Kalbini pâk eyle kim Hak’tan sana mihmân gele Bir gün olur olacaksın sen de mihmân-ı adem Gelmeseydi âleme ol kâinatın mefharı Hızra içirmezdi katre âb-ı hayâtı adem Cümle âlem hüsnünün meftunu olmuşken anın Kul olup sattırmadı mı Şâh-ı Ken’ân’ı adem Öyle bir sultâna hadim olmuşuz ne gam bize Pîr-i Sami olmuş iken şîr-i garrâni adem Ol adem şehrinde kurmuştur velayet tahtını Cezb eder mülk-i bekaya cümle yârânı adem Tende lahmi Salih’in eşyada sehmi kalmadı Murg-ı canı per açıp kılmakta cevlânı adem