Kapanır İse Bir Kapı

Kapanır ise bir kapu Ne kapular açar Mevlâ Tevekkül et yeme kaygu İşini hoş yapar Mevlâ Tabîbindir senin inan Eder her derdine dermân Olur müşkillerin âsân Kılar zahme tîmâr Mevlâ Günâh dermânı istiğfâr Demiş Peygamber-i Muhtâr Hemân sen ağlayup yalvar Kulunu yarlıgar Mevlâ Sığın hem ana şeytândan Dahi dost gibi düşmândan Niyâz eyle dil ü cândan Adû mekrin bozar Mevlâ Gurûr etme öğerlerse Hazîn olma söğerlerse Tahammül et döğerlerse Olur nâçâra çâr Mevlâ Suâl et ‘âfiyet her dem Şikâyet etme gelse gam Hemîn ol sâbir ü ebsem Kışı eyler bahâr Mevlâ Güneş-veş ‘âmmeye nef’ et Hızır-veş çağırana yet Tarîk-ı muhsinâta git Ki bire on yazar Mevlâ Telattuf eyle yârâna Teleyyün eyle düşmâna Otur kalk gez hakîrâne Eder a’dâyı yâr Mevlâ Sakın bühtân u gıybetden Dahi buğz u ‘adâvetden Edîblerden edeb öğren Ki bî-ân yakar Mevlâ Zinâdan çün eşed gıybet Düşürür meclise zulmet Verir câlislere kasvet Eder hem ihtimâr Mevlâ Sevinme mâl-ı dünyâya Kıvanma zühd ü takvâya Tekebbür etme ednâya Sana hürmet kılar
Mevlâ Hakîr zannetme dervîşi Odur Hakk sevdiği kişi Anı bil şöyle ey şaşı Ki etmiş bahtiyâr Mevlâ Edüp yağma kamu vârın Kabûl etmiş hemân yârın Zelîl bu gün ‘azîz yârın Kılısar şehriyâr Mevlâ Dakîkdir kalbi miskînin Yıkarsan yıkılır dînin Yaşını bil ki şâhînin Edüpdür ihtisâr Mevlâ Hazer kıl ehl-i ilhâddan Urur yolunu ol râhzen Tutar isen sözümü sen Elini bil tutar Mevlâ Erenler-veş giyer bir tâc Henüz bilmez nedir minhâc İşi gücüdür istidrâc Hemîn der kârgüzâr Mevlâ Be-sûret ehl-i Hakk’lar var Ki dünyâ ehlidir anlar ‘Azâbı anlara ey yâr Ediser bî-şümâr Mevlâ Kanı bir sâlik-i sâdık Kanı bu yola bir lâyık Kanı zikr ile mest ‘âşık Ki der leyl ü nehâr Mevlâ Sebebler halk edüb Rezzâk Verir mahlûkuna erzâk Teşebbüs etmeyen fakfâk Me’âşında sıkar Mevlâ Katî çok sûret uğrusu Bilinmez
özü doğrusu Zamânın balsız arısı Yaratmış sad-hezâr Mevlâ Çalış sen zikr-i tevhîde Demâdem dîni tecdîde Gönülden mâsivâ gide Ana ol dem sığar Mevlâ Lisânın ile zikr eyle Dahi kalbinle fikr eyle Ganî Vehhâb’a şükr eyle Sever ol Kirdigâr Mevlâ Dilinde virdi olmayan İçinde derdi olmayan Ki ‘aşk oduna yanmayan Hârı nâra yakar Mevlâ Şu kez zikr eyle dün ü gün Diyeler tâ sana Mecnûn Sakın olmayasın mahzûn Seni kılmaz nâçâr Mevlâ Tevekkül eyle her işde Koma gönlünü teşvîşde Koyupdur kalb-i dervîşde Bu ‘aşkı yâdigâr Mevlâ Bu nazmı sanma yâbânî Çün ol ilhâm-ı Rabbânî Okuyup pendi tutanı Erenlere katar Mevlâ Edersen zikri Kuddûsî Siler kalbindeki pâsı Komaz hîç dilde vesvâsı Hem eyler pâyidâr Mevlâ