Söyler
Sen’i yüz bin dil ile dağlar,
dereler,
Her yanda tül tül esmâ ve sıfâtın görünür; Duyunca adını her gönül ürperir-inler,
Çehreler büyülenir mehâbete bürünür… Vücudun aynasıdır varlık bunda şüphe yok,
Her canlıda Cemâlinden bin bir edâ gizli; Münkirlere olmasa da mü’mine şahit çok Gördüğümüz her şey âdeta lâhut benizli… Füsunlu ışığın gerçi her simada ayân,
Bunu celâline âşinâ olanlar görür.
Renkler,
şekiller,
sûretler
Sen’i anar her an; Sen’i anar insanlar,
anar ve Sana yürür.
Tesbih etmeyen var mı Zât’ını bu cihanda? Bütün eşyâ Sen’in şem’ine pervane döner; Vuslat duygusu her sînede bir kara sevda,
Kara sevdalı olmak bile pâyeymiş meğer… Bırakma hicranlara açık hâlimle beni! Lütfedip vuslatınla rûhumu âbâd eyle! Yakma ikbal söylemeyen melâlimle beni! Bir nîm-i nigâhla olsun gönlümü şâd eyle! Gönder ışığından rûhuma sönmeyen bir nûr! Zuhûl etmeyeyim gayrı varlığından asla; Ne olur insin artık mahzun gönlüme huzûr,
Kalmasın va’dinin is’âfı bir başka fasla..!
Bu eser Füsunlu Işık ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
