Kafesli evlerde ağlar
çocuklar,
Odalarda akşam olurken henüz.
O zaman gözümün önünde parlar,
Buruşuk buruşuk,
ağlayan bir yüz.
Ne vakit karanlık kaplasa yeri,
Başlar
çocukların büyük kederi; Bakınır,
korkuyla dolu gözleri Ya artık bir daha olmazsa gündüz? Gittikçe kesilir derken sedalar,
Gece; bir siyah el gözümü bağlar; Duyarım,
içime sığınmış,
ağlar,
Bir ufacık çocuk,
bir küçük öksüz… Necip Fazıl Kısakürek
Bu eser Ağlayan Çocuklar ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
