Açsan gerçek yüzünü mehtap utanır,
Görse cemâlini huriler kıskanır; Dırahşan çehren hayret uyardı gökte,
Gören Seni Cemâl’in aynası sanır… Nurun ve sırrınla tecellî et bize..
Karanlıklar yıkılıp gelsinler dize; Sensizlik canımıza tâk etti çoktan,
Dönüşün bayram olacak bize… Sen gideli çoğumuzda hal kalmadı,
Çiçekler soldu petekte bal kalmadı; Hazan yaşanıyor hep yıllardan beri,
Dahasına dillerde mecal kalmadı.
İntizâr hülyamız Sen çekip gideli,
Vardır belki “Sen Sen!..” diyen birkaç deli; Dön gel ne olur ağlatma bendeleri!..
Budur şu Kıtmîr’in biricik emeli…
Bu eser Lütfen Gel ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
