Yer yüzünde gezer idim,
uğradım milketler yatar.
Kimi büyük,
kimi küçük key kuşağı berkler yatar.
Kimi yiğit,
kimi koca,
kimi vezir,
kimi hoca,
Gündüzleri olmuş gece,
oncalayın çoklar yatar.
Doğru varırdı yolları,
kalem tutardı elleri,
Bülbüle benzer dilleri,
danışman yiğitler yatar.
Büyük,
küçük ağlamışlar,
server yiğitler komuşlar,
Baş ucunda yay asmışlar,
kırık dökük oklar yatar.
Atlarının izi tozlu,
önleri tabıl pazulu,
Ele güne hükmü yazlı,
şu muhteşem beyler yatar.
Gece gündüz oğlancıklar söyler iken bülbül gibi,
Ayrılmışlar anaları sinlerini bekler yatar.
Elleri dür kınalı hem karavaşları tapulu,
Kargı gibi uzun boylu gül yüzlü hatunlar yatar.
El bağlamıştır kamusu,
Hak Çalap’tandır umusu.
Nökerli kızdır kimisi,
alınmadık çoklar yatar.
Yunus bilmez kendi halin,
Hak Çalap söyletir dilin.
Bir nicesi yeni gelin,
ak teleme yüzler yatar.
Bu eser Yeryüzünde Gezer İdim ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
