Karışmış kara toprağa,
şu nazik tenleri gördüm Çürümüş toprak içre ten,
sin içinde yatar pinhan,
Boşanmış damar,
akmış kan,
batmış kefenleri gördüm.
Yıkılmış sinleri dolmuş,
hep evleri harap olmuş,
Kamu endişeden kalmış,
ne düşvar halleri gördüm.
Yaylalar yaylamaz olmuş,
kışlalar kışlamaz olmuş,
Bar tutmuş söylemez olmuş,
ağızda dilleri gördüm.
Kimisi zevk ve işrette,
kimi saz ve beşarette,
Kimi bela ve mihnette,
dün olmuş günleri gördüm.
Soğumuş şu kara gözler,
belirsiz olmuş ay yüzler,
Kara toprağın altında,
gül deren elleri gördüm.
Kimi boyun burup yatmış,
tenini topraga katmış,
Anasına küsüp gitmiş,
boyun buranları gördüm.
Kimi zarı kılıp ağlar,
zebaniler canın dağlar,
Tutuşmuş sinleri oda,
çıkan dumanları gördüm.
Yunus şimdi bunu gördü,
gelip bize haber verdi,
Aklım şaştı ögüm durdu,
netekim bunları gördüm.
Bu eser Teferrüc Eyleyi Vardım ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
