Anlar hayatın zevkini Dost’la yaşayanlar,
Her an ayrı bir derinlikle O’nu duyanlar; Tüllenir rüyâlarında sihirli bir sükûn,
Bilmezler geceyi-gündüzü sanki hep meftûn… Duydukları her ses tıpkı bülbül nağmesidir,
Dolaştıkları yerler de Cennet bahçesidir.
Yamaçları kar-kış bilmez,
rengârenk çiçekler,
Yapraklarda cilve çakıp ötüşür böcekler.
Bu bitmeyen koroda başka şey işitilmez; Burada güller solmaz,
bu bahçe hazan bilmez.
Gökler pırıl pırıl,
bir sınırsızlık hecesi,
Sevdâlı hülyâların büyülü bilmecesi.
İnsan bir kez bu ışık ikliminde yaşasa,
Sonsuz’un meltemleri gelip rûhunu sarsa; Sermest olur,
o bilinmezin râyihasiyle,
Coşar ve nâra atar elinde kâsesiyle.
Hiç kanmayan meykeşler gibi içtikçe içer,
Rûhunu saran mânâ ile kendinden geçer… Duyduğu her yeni hazla bir başka hâl alır; Kalırsa insan bu zevk için dünyada kalır.
Şevk onu coşturduğu demlerle tâ öteden,
Cennetlere erer başı bulunduğu yerden.
Bu eser Vuslat ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
