Zümrüt gibi yemyeşil tepelerin üstünde,
Neş’elerimizi gıcıklayan ses ve soluk; Dört bir yanda Cennet çeşmeleri oluk oluk; Sarıyor her an rûhları ayrı bir mutluluk Ebedî vuslata açılan kapı önünde… En sihirli renkleriyle gül,
papatya,
zambak,
Menekşe,
yâsemin ve yapraklarda jâleler; Mahmur bakışlarıyla sümbüller ve lâleler; Renk-ışık arası gelip giden pervâneler,
Tülleniyor her ufukta güzellikler apak.
En nefis hülyâların gönlümü sarışında,
İman aslâ aldatmayan biricik rehberim Onunla varlığa bakar onunla severim; Ve onunla ne esrarlı şeyler hissederim Şu renk renk tüllenen âlemin her karışında.
Rûhun sıçrayıp sonsuza açıldığı yerde,
Belirir hayâlimde mânâlardan birer iz; Gâipten gönlüme bir şeyler fısıldar sessiz; Anlaşılmaz bir dille ki harfsiz,
kelimesiz,
Sanki gök kapıları gıcırdar az ilerde… Böyle bir noktada varlığı dinlerken insan,
Gönlünde hep Sonsuz’un nağmelerini duyar; Ovalar,
obalar ve sahillerde her bahar,
Bir zamanlar yitirdiği Cennetleri arar; Duygularında yan yana ümit ve de hicran… Mecnun gibi rastgeldiği her şeyi kucaklar; Otu,
ağacı,
taşı,
toprağı,
tüm varlığı,
Aynı görür her zaman ışığı,
karanlığı; Hep rızayla karşılar hastalığı,
sağlığı,
Kul olsa da âdeta sultanlar gibi yaşar.
Bu eser Öteler Üzerindeki Kaneviçe ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
