Ard arda inanç ve ümit,
çehreler hep abus; Kış gecelerinde terliyor ve üşüyorum,
Hülyâlarım sallanıyor,
rüyâlarsa kâbus… Bülbüllerde sessizlik,
çiçeklerde bekleyiş,
Sevinç-hüzün iç içe; gönlümün itiyâdı; Ekseriya tetikte,
ara sıra tekleyiş; Bahar nâraları yanında,
hazan feryâdı.
Bazen mûsıkî gibi ses verir esen rüzgâr,
Kıpırdanır her şey; kuş,
böcek,
ağaç ve yaprak; Bazen sert bir poyrazla sarsılıverir bahar,
Yeisle gerinir dere,
tepe,
taş ve toprak… Solar her şeyin çehresinde güzellik renk renk,
Azmin şakaklarında eski günlerin teri; Gurbet tütmeye başlar,
çözülüverir âhenk Ve ürperten bir belirsizlik kaplar her yeri! Zirvelerde sis ve duman,
ovalarda güneş,
İç içe sanki her yerde bora ile meltem; Düşen rahmet damlaları,
çılgın sellere eş,
Zıtların bayramı; zifafta sevinç ve mâtem…
Bu eser Kış Geceleri ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
