Zirvesi beşerin,
özü müstakîm.
Doğruluğuna,
şâhidi,
hasmıdır,
Sözleri yumuşak,
câmiu’l-kelim.
Merhameti azîm,
bir O’dur Raûf,
Ümmetine kanat,
o kadar Rahîm.
Câhiliye sabırla olur,
bahar,
Taş atana duâ,
o kadar halîm.
Doymadı fukarâyı doyurmadan,
Hiç demedi «Hayır!» O kadar kerîm.
Âhirete dönük,
bütün arzusu,
Tek yatağı hasır,
o kadar hakîm.
Sâdece Yaradan,
O’na öğreten,
Hak O’nu koruyor,
o kadar selîm.
Sünnete sarılan,
şefaat bulur,
Sâyesine girince söner,
cahîm.
Kadrine kör oluş ne ağır cürüm! Nûra kara demek,
ne kadar vahim! Göz kamaşır O Nûr’a bakar iken,
Anlatamaz
O Şâh’ı,
zayıf dilim.
Sûre-i Kalem’inde,
diyor Hudâ «İnneke lealâ hulukin azîm!»
Bu eser Üsve Bize ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
