Zümre-i uşşâkın olur,
Cümle günâhı hasenât! Sanmaki Uçmak’da bulur,
Aşksız olanlar derecât! Mü’mini aşk muhlis eder,
Mürşid alıp onu yeder,
Tutub elin dosta gider; Olur o kul âşık-ı zât! Çünki ibadetde riyâ,
Eden olur tarda sezâ,
Sevmez onu bil ki Hüdâ; Yerini eyler derekât! Eyleyen İblis’i harun,
Etmediği aşka düğün,
Kılmadı aşk bağrını hun; Bulmadı hiç îmân sebât! Olsa idi aşkı eger,
Şirkten eder idi hazer,
Olmaz idi ehl-i sakar,
Bulur idi fevz ü necât! Adem’e çün eyledi kin,
Benlik edib oldu laîn,
Eylemeyüb secde hemin Etti ğavâyat iki kat! Aşk oduna yanmamağın,
Bâde içib kanmamağın,
Kibr edip utanmamağın; Kârına erişti şitât! Yok idi Bel’am’da dahi,
Zerrece aşk dinle ahî,
Eyledi ucbun vasahi; Misl-i hamir fi-l felevât! Red edûben onu Hüdâ,
Kıldı makamını lezâ,
Kalmadı hep oldu hebâ; İlm ü amel savm ü salât! Her kimi kim sevse Hüdâ,
Aşkın ona eyler atâ,
Gönlü bulur zevk u safâ; Vermeye aşk u neşevât! Kıldı sâfî Adem’i aşk,
Oldu onun hemdemi aşk,
Verdi hemin hoş demi aşk; Gitti kamû gam kasâvat! Verdi terakki ona hem,
Aşk-ı aziz anladı hem,
Zellesine etti nedem; Yok bu sözümde şübühât! Cümlemiz ceddidir o zât,
Bulmuşuz onunla hayat,
Ederiz ona salâvât,
Küllü aşiyy ve ğadavât! Etme bu Kuddûsî’ye sen,
Buğuz adâvet kötü zan,
Hakdır ona aşkı veren; Kıldı enîs fi-l halevât!
Bu eser Zümrei Uşşakın Olur ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
