Açılan gök kapısından yere yıldız yağıyor.
Şu ağaçlar salınıp rüzgârın âhengiyle,
Bereket yüklü buluttan ne umutlar sağıyor.
Gökler
örter,
eğilip atlas ipek yorganını Üşüyen yavrusunun üstüne,
bir anne gibi… Giydirir evlere dantelli beyaz mintanını,
Bir melek avcuna konmuş şu zarif tâne gibi.
Isınırken havalar,
kar eriyor içten içe; Titriyor endişesinden üşüyor kardan adam.
Gümüşî rengini kurşûniye terk ettikçe; Vurulup tâ ciğerinden düşüyor kardan adam.
Bu eser Sarıyor Aydede ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
