Habiba sen Hüda’nın nûr-u zâtıyla münevversin
Kamu âlemlere rahmet Şefi’-i rüz-u mahşersin! Sen olmasan yaratmazdım dedi eflâki Yezdân,
Vücûd-u kâinatın bâisi Şah-ı serversin! Ki kendi nûr-u pâkinden seni halk eyledi bizzat,
Yere düşmez idi sâyen küdûretten mutahharsın! Halâyık iktibâs etti senin nûrundan envârı,
Kamuya vâsıta oldun bikülli halka rehbersin! Dahi rûh-u şerifin yaratıldı cümleden akdem,
Nebiler hâtemisin
çünki dünyada muahharsın! Sana ikrâm için Hak ümmetini eyledi tehir,
Onun dostları içinde ki sen muhtâr-ı behtersin! Turâb içinde çok meksetmesinler için etti ol,
Beher halde muazzezsin müşerrefsin muzaffersin! Cemi Enbiya ümmetleri mahşerde kırk saftır,
Senin seksen dûrur ümmet yönünden dahi eksersin! Ne mümkün söylemek na’t-i şerifini kemâl üzre,
Hüda dost ittihaz etmiş Halilullah-ı Ekbersin! Bilirler illet-i ğâibe olduğunu halk cümle,
Bu Kuddûsî dahi böyle bilir çün günden azharsın!
Bu eser Habiba Sen Hüda'nın ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
