Dinleyin,
feryâdı neyden dinleyin “Sazlığımdan ayrı düştüm,
ağlarım Dinleyen her gönlü kor kor dağlarım Hasretinden gönlü yangın olmayan Dinler ammâ anlamaz hiçbir zaman Her garîbin bahsi vuslat yâdıdır
Yâre dönmek dâimâ feryâdıdır
Her çeşit mecliste döktüm gözyaşı Her nevî insânın oldum yoldaşı Herkesin kendince dostuysam da ben Yok derûnumdan ve sırrımdan bilen Sırrım efgânımdan ayrılmaz fakat Nûru yok,
gözler kulaklar hep sakat Can,
beden mülkünde elbet âşikâr Var mıdır hiç rûhu görmüş bahtiyâr Hiç havâ zannetme âteştir sesim Kimde âteş yoksa “yok olsun” derim Ses veren şey,
neyde,
sevdâ âteşi Mest eden şey,
meyde,
sevdâ âteşi Hem belâdır,
hem devâdır,
ney sana Dost olur,
müştâk olur ney,
insana Kanlı yoldan,
bahsi aşkından açar Mecnun’un meşhur firâkından açar Aklı terk etmişler anlar bizleri Dil için bir tek kulaktır müşteri Gam dolan günler uzar,
geçmez olur Günlerim korlarla yoldaş,
kavrulur Gam yemem bulmuşsa çok günler zevâl Ey misalsiz sâfiyet,
sen,
bizle kal Bir balık hâriç,
sudan herkes çıkar Bahr-i sevdâdan nasipsizler bıkar Ham olan dinler mi olgundan kelâm Sussun artık işbu feryat,
vesselâm !
Bu eser Ayrılıktan Derdi Var ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
