Akıl İsen Ey Bahtiyar

Âkıl isen ey bahtiyâr Dîvâneye etdirme zâr Dünyâyı uhrâyı yıkar Edince zârını hezâr Dîvâneler âh eylese Derd ile Allah söylese Âkıller anı anlasa Âhı eder arşa güzâr Dîvâne bir muammâdır Renksiz renksiz müsemmâdır Ölçülmez ka’r-i deryâdır Deryâ ile olmaz bâzâr Dîvâneye yokdur kalem Kork Allah’dan verme elem Dîvâneye eden zulem Râh-i hidâyetden azar Dîvâneye kahr-ı Hudâ Aklını başından cüdâ Âkıl ana etmez nidâ Dîvâne sanki bir mezâr Dîvâneye ülfet eden Elfâz-ı küfür söyleden Envâ-ı küfür öğreden Kendi îmânından bîzâr Dîvâne ile anlaşan Gülüp söyledip uğraşan Arsız kemâlsiz söyleşen Nâr-ı cehennemde kızar Lutf ile kahri bilmeyen Havf-i Hudâya gelmeyen Emr-i Kur’ân’ da olmayan Dîvâneden beter azar Bilmeye seni ver nânı Allah içün doyur anı Zararsız yere iskânı Eyle Hudâ rahmet yazar Zikr eyle gel bir Allah’ı Tefekkür hikmetu’llahı Dîvâne olma va’llahi Mecnûn ile olmaz bâzâr Dîvâneler değil hâlî LUTFİYÂ olmakdan velî Zâhirde görünür deli Derdlere dermânlar yaza