Kalbi de saflaştıralım, aksedecek nûr oraya. Tasfiye olmazsa gönül, Hak ona kılmaz nazarı; Pâdişâhın girmesi mümkün mü harap bir saraya? Önce temizlenmelidir; kir, cerahat, kalmamalı, Usta tabip merhemi sürmez, kokuşan bir yaraya. Hak ile mesgul edemezsen duramaz boşta gönül, Meyledecek, râm olacak mevkie, şehvet, paraya. Tevbede olmazsa sebat, çevreni, yârânı düzelt, Fayda verir söz mü; «Aman yanma!» demek bir çıraya?.. Olmalısın sâdece sâdıklara, sâlihlere dost, Nûra bakan nûra döner, zifte bakanlar karaya… Âlem-i mânâda siren çalmadadır nurlu tren, Vârını Tâlî, vererek, bir bilet al, gir sıraya!.. Menzil-i maksûda gider, silsilenin nur katarı; Sen de varırsın; vagonun sağlam oturmuşsa raya.
