Guş Et Nuri Didem

Gûş et nûr-i dîdemq bu dâsitânı Fi’lu’llâhın aslâ olmaz noksânı Herkes lâyıkını bulmasa olmaz Hikmetu’llah adâletdir kemâkân Gece gündüz sa’yin neye olursa Her ne gûnâ fikrin karâr bulursa Âkibet niyyetin nerde kalursa İstediğin alur Allah’dan insân Îmân İslâm ise âşıkdır sana Va’llâhi böyledir inan sen bana Sâdıkâne sarılırsan bu dîne Dest-gîrin olur nusret-i Deyyân Küfre tâlib olsan küfrü verirler
Kayırmazlar küfre lâyık görürler
Emru’llâhe râzî olup dururlar
Teslîm alur seni mâlik-i nîrân Zevâl-i îmândan havf eyle amân Bölük bölük oldu ashâb-ı îmân Revîş-i küffârı tahsîn ederler
Görülmemiş böyle yaman bir zemân Kafdan kãfa bayrak açdı şeyâtin Şerr-i şekâvetle doldu bevâtîn Meydân aldı uryân oldu havâtîn Böyle olmaz illâ îmândan uryân Tâbi’-i Kur’ân’ı tahkîr ederler
Peyrev-i şeytânı tevkîf ederler
Ahkâm-ı Furkãn’ı tağyîr ederler
İstirâhat etdi helelik şeytân Frengâne deste deste gezerler
Bahr-i şehvet zevrakında yüzerler
Avrupa uslûbu gidiş düzerler
Ormân-ı küfürde olmuş kahramân Şeyâtinin ululanmış ocağı Kalblerine dolmuş küfür sıcağı Boynuna dolanmış şeytân bacağı Kızarmış gözleri küfrü firâvân Nisâ ricâl birbirine karışmış Bacı kardeş biribiriyle görüşmüş Herkes istediği yerde buluşmuş Yer yüzünü dutmuş siyâh bir duman Gelininin sürmelemiş gözünü Elvân çiçek nakışlamış kızını Şenlendirmiş sinemanın yüzünü La’net edekalmış bağında şeytân Çantalar kolunda gider bâzâra Ahbâb olur mel’ûn ahlâk bozara Hayâ gide yüzü gözü kızara İstediği gibi ala bir meydân Îmânı yok hevâsına dayanmış Sever kâfirleri küfre boyanmış Şehvet ile şekaveti uyanmış Çenberlenmiş eder ısyân u tuğyân Olanca islâmı döndürmeyince Îmânı vatandan göndermeyince Çırağ-ı Kur’ân’ı söndürmeyince Ricâl-i teceddüd edemez devrân Ehl-i îmân gözeleri bulanmış Seâdetin dükkânları talanmış Diyânetin barutları sulanmış Kemâl bulmuş bugün deryâ-yı küfrân Kasr-ı islâm binâsından sökülmüş Semer taşı himlerine dökülmüş Kâmet-i îmânın kaddi bükülmüş Meğer ki Allah’dan erişe emân Nice pirler keyf keyfine gezerler
Dünyâ malı nerde anı sezerler
Gece gündüz dünyâsını düzerler
Nerde kaldı kalsın rızâ-yı Rahmân Suladılar
İstanbul’un yolunu Fark etmezler kâfir İslâm hâlini Hiç sormazlar bir Allah’ın yolunu Gayretu’llah elbet çıkar bî-gümân Helâl harâm endişesi kalmadı O var mıdır harâm ile dolmadı Bugünkü bu yüzler rengi solmadı Şeytânı sevenler
şeytâna şâyân Elvân nakş niâ seyr-i sohbetde Herkes sevdiğiyle olmuş ülfetde Firsatını bulmuş şeytân gayretde İcrâ-i şehvete verilmiş fermân Bu zemân şeytâna parmak dişletdi Şeytân ise dediğini işletdi Mel’ûnlar da merkebini kışlatdı Buldu meydân etdi îmânı talan Arşdan ferşe kadar bu nûr-i İslâm Dutmuşdu vermişdi âleme i’lâm Îmân İslâm bize Allah’dan ikrâm Beyân eylemişdi hazret-i Kur’ân Bu dîn-i İslâm’dır bir mâh-i tâbân Güneşden güzeldir envâr-i îmân Allah kelâmıdır hazret-i Kur’ân Kur’ân ile olur derdlere dermân Kâmil îmân eğer sudûrda olsa Şerî’at-i garrâ yerini bulsa Başdan başa dünyâ kâfirle dolsa Hiç mağlub olur mu cündu’llah bir an Bâzı kez bozuldu asker-i ashâb Tez elden eyledi Hudâ şifâyab Hikmet cilve eder ahbâba ahbâb Nâsır benem dedi size ol Mennân Mea’r-Rahmân olan mükedder olmaz Mea’ş-şeytân olan hiç necât bulmaz
Bu dünyâ fânîdir kimseye kalmaz
Kudret-i Hak yarın kurar bir dîvân MUHAMMED LUTFÎ’yi afvede Hudâ Doldura gönlüne envâr-ı hüdâ Hak yoluna olsun cânımız fedâ Sever destânkmı erbâb-ı irfân