Sofiyem Halk İçinde

Sofiyem halk içinde tesbih elimden gitmez
Dilim marifet söyler gönlüm hiç kabûl etmez Boynumda icâzetim riya ile ta’âtim Endişem ayruk yerde gözüm yolu gözetmez
Söylerim marifeti sâlûslanırım katı Miskinliğe dönmeğe gönlümden kibir gitmez
Hoş dervişim sabrım yok dilimde inkârım çok Kulağımdan gireni hergiz içim işitmez
Âlem çıraktır sadır gönlüm bunu gözetir Nideyim Hak korkusu hergiz içimden gitmez
Görenler elim öper tâc u hırkaya bakar Şöyle sanırlar beni zerrece günâh etmez Dışımda ibâdetim sohbetim hoş tâ’atim İç pazara gelicek bin yıllık ayyâr etmez Görenler velî sanır selâm verir utanır Anca iş koyarıdım el irüben güç yetmez
Dışım derviş içim boş dilim tatlı sözüm hoş İlla ben ettiğimi dinin değşiren etmez Yunus eksikliğini Allah’ına arz eyle Onun keremi çoktur sen ettiğin ol etmez