Dost ile bilişmeğe cân gözü bîdâr gerek izz ü nazdan geçiben tertibler terk edüben Varlıklar tüketüben yüz bin ol kadar gerek Varlıktır hicâb katı kim yıka bu hicâbı Dost yüzünden nikâbı götürmeğe er gerek Varlıktır hicâb katı kim yıka bu hicâbı Dost yüzünden nikâbı götürmeğe er gerek Sen hicâb katı kim yıka bu hicâbı Kaykımaz
öne sona kime ki didâr gerek Gel imdi hicâbın yık hırs evinden taşra çık Hak bağışlaya tevfîk kasd ile hüner gerek Âşıka izzet ü âr vallah bedi bu haber Âşık isen cânsız gel ne ser ü destâr gerek Sen seni elden bırak dost yüzüne sensiz bak Mansûr’layın Ene’l-Hak dahi sebûk-bar gerek Kim dost ile bilişe lâ-cerem derde düşe Âşık cânı hemişe ser-mest ü humar gerek Sen seni aradan al cism ü sûret cânsız kal Onda bulasın visâl ayruk ne pazar gerek Dost ile bilişen cân oldur kendüye kıyan Varlık leşkerin sıyan dahi çâpükter gerek Terk eyle kıl u kâli dosta vergil mecâli Yokluktadır visâli kamudan güzer gerek Bu göz gördüğü değil bu akl erdiği değil Dil vasf verdiği değil bî-lisân basar gerek İşit işit key işit dost katına sensiz git Dosta gidene önden kendüsüz sefer gerek Az bakmagıl sen çoğa çün dost içinden doğa Varlığın saygıl yoğa bunca ne haber gerek Unut unut kamusun söylegil sözün hâsın Dilersen dost göresin bundan gayri ser gerek Dünya vü âhiretden nice türlü nimetden Dost yüzünü görmeğe kamudan geçer gerek Dünya ahret ahvâli zen u ferzend vebâli Dilersen dost visâli varlıkdan hazer gerek Boncuk değil sır sözi gel gidelim ko sözü Dostu görmez baş gözü ayruksu basar gerek Yunus imdi yavı var bulmayasın il ü şar Kim hak desin kim bâtıl derviş burc u bar gerek
Bu eser Dost Yüzüne Bakmağa ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
