Medet Ey Kafile

Günâhım durmayıp artar,
çoğa vardı adedi; Beni bu deşt-i dalâlette bırakma ebedi,
Sensin ey nûr-u kerem,
cümlemizin mu’temedi; İntisabım sanadır,
işte elimde senedi; Meded ey kafile sılâr-ı rüsül,
huz bi-yedi..
Reh-i isyan-ı dalâlette gezerdim evvel,
Kararıp çeşm-i basiret,
sönüverdi meş’al; Emel-ü akl-u hayatım olur iken muhtel,
Ararım çıkmaya bir yer,
bana yoktur bir el; Meded ey kafile sılâr-ı rüsül,
huz bi-yedi..
Kendimi,
nefse uyup râh-ı dalâle saldım,
Gece gündüz gaflet edip çerh-i günaha daldım,
Âkıbet,
tâb-ü tüvân gitti de bi-tâb kaldım,
Şafi-i zenb-i azimsin,
bu peyamın aldım; Meded ey kafile silâr-ı rüsül,
huz bi-yedi..
Tuttuğum râh-ı dalâlet beni etti ilka,
Bu derin kuyudan
çıkmak olur mu acaba,
Senden imdad-ü kerem olmaz ise vâ hayfâ,
Çesm-i canım eşk yerine dökmede kan subh-ü mesâ,
Meded ey kafile sılâr-ı rüsül,
huz bi-yedi..
Bikesim,
çâre-i tahsilim elimde mefkud,
Mücrimim,
cürm-ü günahım bilirim nâ-mâ’dud,
Bu gidişle helâkim ise mukarrer-ü meşhud,
Yalnız Zât-ı keriminde ümmidim mevcud,
Meded ey kafile sılâr-ı rüsül,
huz bi-yedi..