Eder Bülbül

Diyorlar güle aşıktır,
coşup ilân-ı aşk eyler Onun’çün bi-karar durmaz,
öter seyrân eder bülbül Bu aşk yekpâre cevherdir,
diyor ârifler aslında Susar maşuk,
fakat hep aşkını ilân eder bülbül Evet aşıkta aşk bir iptilâ mâşukta nazlanma Sakın sanma teessürle buna isyan eder bülbül Ezelde âşıka cevr-ü cefâ maşuka istiğna Seçilmiştir de,
ondan hep coşar,
çûşan eder bülbül Diyorlar bazılar bülbülde aşktan hiç eser yoktur Baharda nağme-sazdır,
insanı mestan eder bülbül Gülistan sahibi bülbüllere,
âşık değildir der Asıl pervanedir
âşık,
uçar tayran eder bülbül Kim aşkı anlamak ister ise,
pervaneye baksın
O merdâne yanar,
daldan dala cevlân eder bülbül Ne eşsiz nağmeler hasıl olur,
duymaz bile güller
Çoşar uşşak bu sesten,
âşıkı nâlan eder bülbül Derim ki bülbüle âşık diyen,
âşıklar olmuştur O bilmez aşkı gülzârı,
boşa devrân eder bülbül Asıl âşık İlâhi aşkı duymuş ehl-i tevhittir Bu esrâra müyesser âşıkı,
sûzan eder bülbül Sen ol mâşuka dil ver ki,
işitsin
âh-u efgânın İşitmez bülbülü güller,
boşa destan eder bülbül Tam âşık kimseler,
pervâne-veş cânın nisâr eyler Yanarlar nâr-ı aşkda,
sadece tuğyan eder bülbül Eğer âşık isen pervane ol mâşûka yan Şemsi Sakın bülbül gibi olma kuru ferman eder bülbül