Gönüllerin Aynasından

Ayakla gidilir sanma Hakk’a aşk ile yürünür Şâyet görse gönül dîdar ne namus kalır ne de ar Zâhit etme aşkı inkâr dîdar görünce ölünür Âşıklar canlı Kur’ân’dır âşık olan tende candır Bilmeyen aşkı hayvandır Mevlâ aşk ile bilinir Bir Ana bir de mânâ’dan âşıklar iki kez doğar Onlar kibrit-i ahmerdir zümrey âşık az bulunur Âşığın ruhu göktedir gözü vâhid-i tektedir Her dem dünyâyı terktedir rûhuna aşkı örünür Âşıklar Hakk’la Hakk olur nefesi Hakk ile solur Hakk’ı hoş kendinde bulur sıfatı Hakk’la bürünür Mevlâ sormakla bulunmaz “ben” likle âşık olunmaz Kalpteki kirler görülmez gönül aşk ile arınır Diler isen Rahmânî buy zâhirden geç mânâ’ya uy Söyleyim nerde mâşuk duy aynay gönülden görünür Nefsi emmâreyi bırak olma sakın nefse çırak Aşk göğe çıkaran burak o gün aşksızlar yerinir Nefsini tevhit ile yak nefsin sana perdedir bak Senin “ben” dediğindir Hakk Hakk ancak Hakk’la bilinir Yunûsî aşk yürek ister varsa yüreğini göster Gönülleri Cemâl süsler Cemâl görmeyen göyünür