Ahmağa Verme Sırrını

İyi niyetliyim deyip döküp yere saçar olur Sıdkı sadâkati bilmez söz verir sözünde durmaz
Tam da güvendiğin anda sırtın dönüp kaçar olur Denedim sayısız defa sorsan nedir bilmez vefâ Görse etrafta bir hatâ hemen paha biçer olur Kendi de bilmez aldanır niyetini hâlis sanır İyilik diye şerre varır imânsızca göçer olur Kendisini âkil sanır şol nefsini ilâh tanır Gâfil doğup gâfil ölür gaflet suyun içer olur Almaz mânevî kokuyu kurumuştur vefâ suyu Bilmez dosta kazar kuyu ol kuyuya düşer olur Zanneder ki iylik yapar yapım derken yakıp yıkar İyliğinden fitne çıkar cehennemde pişer olur Ayıya bak neler etti dostum dedi taşı attı Gûya dosta iyilik yaptı kendisi de şaşar olur Akıllı ona denir ki ayılarla dostluk kurmaz
Dostluğuna hiç güvenmez ayılardan kaçar olur Ben ahmak değilim diyen ispatlasın dediğini Akıl fikir ferâsetle Hakk’ı bâtıl seçer olur Yunûsî Allah’a yalvar komasın ahmak eline Allah’ın sevdiği kullar ahmaklıktan geçer olur