Eya Zahid Beni

Eyâ zâhid dinle beni edersen sen Hakk’a heves Gel zâhir ilmini bırak ilmi zâhir gönle mâraz Aşk ilmidir ilmin hası siler gönülden kir pası Şeyh’imdir aşkın hocası mektebi aşk’a ayak bas İlm-i zâhir gurur verir şeytânlığa özendirir İlmi zâhirde kalanı şeytânlar eyler iltimâs Hocalarda bulamazsın ilim irfan dolamazsın
Bâtın dersini Şeyh verir Şeyh eşiği cay-ı menâs Nâzır gönüllere Rahmân bâtındadır genci nihan Eyleyip gönlünü sehan et ilm-i ledün ihtisâs Zâhir-i bâtın birleştir hocam gönle aşk yerleştir İlmin içinde aşk yoksa o gönülde kir ile pas Şeyhlerde ilmi hakîki O’nlar gönüller tabîbi Şeyh süzgeçinden geçmezsen olursun sen ehli meas Okudum bunu Kur’ân’dan büyük âlim idi şeytân Fayda görmedi ilminden lakab oldu ona ahnas Veliyim der caka satar eğilir el etek öper Tavrı şeytân’dan bin beter sarmış gönlünü ihtiras Evliyâ’nın âlameti ekser olur melâmeti Nâsdan gizler kerâmeti çıkaramaz yoldan hannas Kesret içinde vahdettir vahdet içinde kesrettir Hem halvet hem de celvettir ruhları Hakk’tan iktibâs Anlayan azdan çok anlar ne desen anlamaz hamlar
Ekser münkirdir hocalar onun çün sözü kısa kes Doğsa nasipsiz anadan hazz alamaz o mânâ’dan Bahsedip de dilâra’dan boşuna harcama nefes Yunûsî var Hakk’a yalvar şeytân gibi olmuş kullar
Seni Mü’min olan anlar şeytânîden alakay kes