Bir Şehre Erişti Yolum

Ana giren görmez
ölüm içer âb-ı hayvan kamû Bir hoş güzel yapısı var otuziki kapısı var Cümle şehirlerden ulu her yanı bağ bostan kamû Âb-u havâsı mu’tedil giren çıkamaz ay-ü yıl Dağları lâle ak kızıl bağlar gül-i handan kamû Bülbülleri nalân eder cân-u dili hayrân eder Bahçeleri seyrân eder her köşede hûbân kamû Eşçârda sazlar
çalınur dallarda meyve salınur Sen sunmadan ol bulunur her emrine fermân kamû Kim Selsebîl’den nûş eder rahik anı bîhûş eder Tesnîm ebed sarhoş eder olur içen mestân kamû Bu dediğim Cennet değil anlara ol minnet değil Bunun sefâsı zevkine ehl-i cinân hayrân kamû Şehr-i hakîkattir adı,
Hakk sırrını bunda kodu O sırra vâkıf olanı,
Hakk eyledi mihmân kamû Olmaz onlarda hiç fesad buğz-u hased kibr-ü inad Cümle bilir yok aslâ yâd birbirine ihvân kamû Özleri canlardan azîz sözleri ballardan lezîz Yok anda sen ben siz ve biz birlik ile yeksân kamû Ol şehre Mürsel gelmedi,
anları dâvet kılmadı Anlar yolu yanılmadı evsâfları Kur’ân kamû Hakk mezhebi mezhepleri,
deryâ-yı zat meşrebleri Hâsıl kamu matlebleri,
kadr içredir her ân kamû Terk eylemişler kâl-u kîl lâl olmuş anlara bu dil Her halleri Hakk’a delil hep mazhar-ı Rahmân kamû Gerçi sana bakıp gözü,
sohbet eder söyler sözü Lâkin Hakk’ı bulmuş özü söyleştiği Fürkân kamû Dünyâya anlar gelmedi,
geldiyse de eğlenmedi Şeytân oları görmedi,
anda olar pinhân kamû Ana girerse bir kişi gider gönülden teşvişi Başına bu devlet kuşu konan olur Sultân kamû Hemen ki ol şehre gelür her korkudan azâd olur Yollarda billerde kalır div-u peri şeytân kamû Dâr-ül emândır ol şehir lâkin girer yüzbinde bir Sanma ana dâhil olur hûr-u melek rıdvân kamû Kim ki o şehri özledi erenler izin izledi Adâb-ı Hakk’ı gözledi irşâd eder Pîran kamû Ehlini bul ol illerin sarpın geçersin billerin Yırtar yalnız gideni kurd-u peleng arslan kamû Ehline anlar bellidür zirâ bilür bir ellidir
Her birisi ahsen sıfat her müşküle bürhân kamû Gir Enbiyânın silkine bin bu vücûdun fülküne Kahreyle nefsin askerin gark eylesin tûfan kamû Var “Semm-e Vech-ullâh”ı bul tâ görüne sana bu yol Senden sana eyle sefer kim idesin seyrân kamû Candan riyâzat-ı teap çeksin anı edüp taleb Olur riyâzatın sonu derdlerine dermân kamû Çek sînene dağ üzre dağ şol hasta gönlün ola sağ Şâyed ola dağ üstü bağ yâdlar ola yârân kamû Can ilidir vasfettiğim derd ile ta’rif ettiğim Bundan inüp döküldüler bu tenlere her cân kamû Gel tende koma cânını a’lâya çık bul kânını Lâyık mıdır insâna kim yeri ola zındân kamû Tut bu Niyâzî’nin sözün bunda aça gör gözün Birgün gidersin ansızın görmez seni giryân kamû Var ol hakîkat şehrine ir anda Hakk’ın sırrına Dolsun senin de gönlüne deryâ olup irfân kamû