Evvelinde Dinmez İdi

Evvelimde dinmez idi âh-u efgânım benim Gice gündüz bilmez idi zâr-ı giryânım benim Düştü aşk ödü bu cânâ yaktı kül etti beni Kül olunca yanmaz oldu nâr-ı sûzanım benim Hâr-u hâşâ-ki enâniyet yanalı aşk ile Arş-u kürsîden geniş açıldı meydânım benim Âr-u nâmus şîşesin yerlere çalıp kırmadan
Vech-i Hakk’ı olmadı yer yüzde seyrânım benim Râhat ile istedim ben vaslını kahretti bana Derde düşüp ağlayınca güldü cânânım benim Top ile çevkânı sundu bana cânân lutfile Bendedir amma görünmez top ile çevkânım benim Hayret ender hayrete şöyle düşürdü gönlümü Şerh olunmaz bu dil ile şimdi hayrânım benim Âlem ol vech-i âmâdır hayret andandır bana Bu vücûdum aybın örttü mihr-i rahşânım benim İbtidâ azmeyleyince bu cihân iklimine Bir libâsım yoğ idi kim örte uryânım benim Hep birer kaftan verildi dostlarıma hem bana Anların dahi durur eskidi kaftânım benim Suya vardık anlar ile kapların doldurdular
Ben de vardım testimi mahvetti ummânım benim Derler imiş halka-i zikre girip dönmez niçün Ben dönerdim lik gözden mahfî devrânım benim Halk bir gez dönmeden ben nice devreyledim Bilmediler devrimi yanımda yârânım benim Yâr ile ahdeyledim gâh dağılıp gâh cem olam Tâ ezel budur anınla ahd-ü peymânım benim Anınçün gâhı cem’im geh perîşân tâ ebed Döndü kaldı üstüme cem’ü perîşânım benim Döndürür dâim Muîd ismi takâzâsı beni Nokta-i zâtım değil sûrette cevlânım benim Devre-i arşiyyeden herkim haberdar olduysa Ol duyar ancak Niyâzî ilm-ü irfânım benim