Ahvâl-i serencâmım bu saate erince Demem sana icmâlin tâ gâyete erince Biz beş er idik çıktık bir demde yola girdik Kırk yılda Pîr’e erdik bu sohbete erince Her yaneye çalındık çok adları takındık Dört tekbiri bir kıldık ta kâmete erince Çün kâmet alıp durduk dîvânına el bağlu Veçhini iyân gördük bu hayrete erince Tâat bu imiş ancak,
râhat bu imiş ancak İzzet bu imiş ancak bu hizmete erince Kesret idi bir oldu,
sûret idi sırr oldu Zulmet idi nûr oldu bu âyete erince Çün cân ile bir idik ebdân ile dağıldık Âhir ki deme erdik bu vahdete erince Bindörtyüz kanat açtım altıyüz dahi koştum Tâ onbeşe dek uçtum bu hâlete erince Dünyâyı nider âşık,
ukbâ’yı nider sâdık Mısrî ola gör ayık sen vuslata erince
Bu eser Ahvali Serencamım ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
