N’olaydı hey Keşiş dağı n’olaydı Senin dâim yüzün böyle güleydi Yüzün gözün kan ağlayıp şitâdan Biten türlü çiçekler solmayaydı Senin âb u havânı matleb edip Başında her taraf yârân dolaydı Kibirle göklere baş çekmeyeydin Başında türlü bârân olmayaydı Bu Mısrî’ye aceb bu dağ ne derdi Eğer dile gelip bir söyleyeydi
