Gönle Tecelli Edip

Bile hikmeti verip dilim hikmet söyledi Çoğuları aldandı gaflet oduna yandı Duyanlar dilden sandı dilden kudret söyledi Gece gündüz çalışıp hikmetlere karışıp Hayırlarda yarışıp çokça gayret söyledi Lâ İlâhe İllallah Muhammed Rasûlullah İki değil bir Allah bunu âyet söyledi Gönle ihlâs kâfîdir riyâ şirki hafîdir Tevhid nûr’u sâfîdir bak hidâyet söyledi Eren tevhidle erdi vârını Hakk’a verdi Her yüzde Hakk’ı gördü hoş velâyet söyledi Avam tevhidi bilmez vahdet yoluna girmez
Uzansa eli ermez çün şikâyet söyledi Tevhid ilmin bilmeyen tevhidden ders almayan Sözü Hakk’tan olmayan hep hikâyet söyledi Lâ der İllâyı bilmez
İllâ der fânî olmaz Bekâdan koku almaz çok cehâlet söyledi Açar sırları tevhid ehl-i sırdır muvahhid Anlamaz sırrı zâhid hep rivâyet söyledi Lâ fâ ile İllallah lâ mevsûfe İllallah Lâ mevcûde İllallah ehâdiyet söyledi Hoca dâhî bilmedi gülü vahdet sermedi Canı başı vermedi bol hikâyet söyledi Etti hoca çok vâ’az bağırdı avaz avaz Nefsini bilemedi dili nefret söyledi Yaratanını bilmez fakir miskini sevmez
Ekmek aşını vermez sözü pek sert söyledi Bak hele sen işine düştü nefsin peşine İsâr gelmez işine bak rehâvet söyledi Âhir zamandır dedi doyuncaya dek yedi Peygamber’i duymadı bilmez
şehvet söyledi Hoş Kur’ân’ın özünden Peygamber’in sözünden Dökülenler dilimden İslâmiyet söyledi İşledim ilmek ilmek başından sonuna dek Cevherdir sözlerim bak sanma ebyat söyledi Yunûsî’yim pek şaştım garip hallere düştüm Hikmet peşinde koştum dilim hikmet söyledi