İnsanın Hokkabazını

Müslüman’ın yobazını görürüm şalvar içinde Görsen sanırsın
Müslüman dersin ki bu ehli Kur’ân Sûret insan sîret hayvan hayvanlar yaşar içinde Nâsa tepeden bakarak konuşur burnun dikerek Kendini üstün görerek o kibri ikbar içinde Emmâreyi geçememiş Hakk bâtılı seçememiş Kalp gözünü açamamış nifak-ı etvar içinde Âmâlık gelmiş gözüne çıkamaz günün yüzüne Yarasanın yurdu mağra karanlığı gâr içinde Görse gülü hiç hoşlanmaz verme eline koklamaz
Burnu kokuyu alamaz kalmış çalıy hâr içinde Zâhir süslü görüntü hoş dilde ilim gönlü bom boş Dışı dosttur içinden vaş olur kîn-i sâr içinde Şeytân kapattı gözünü gaflet karattı özünü Gece gündüz dâim yüzer gaflet-i enhâr içinde Namazına bakıp kanma sakalına sen aldanma Bakıp da insandır sanma çün şeytân’lar var içinde Sanma Hakk’a secde kılar
şeytân’la ortaklığı var Şeytân’la aynıdır bunlar
şeytân’la zıhar içinde Gittiği şeytânî râh’tır Hakk’a âsî’yi gümrâhtır Sevap sandığı günâhtır çok kötü bir kâr içinde Yalan olur ise sözler bakarsa harama gözler
Sin içinde göynür öz’ler kalır çıyan mâr içinde İmkan yok ki geri dönsün dili yok ki Hakk’ı ansın Nûru îmân yok ki yansın yatar zifri târ içinde Gönüller o gün açılır sırlar ortaya saçılır Hasat o günde biçilir rezil olur yâr içinde Mahşer günü de yorarlar nerde îmân’ın sorarlar
Mîzan-ı sırat kuralar kalır utanç ar içinde O gün münafığ kâfirler kalır feryât zâr içinde Olamazsan ehli îmân eylemez
şefaat Kur’ân Nifakla giderse insan yanar yarın nâr içinde Yüce Rabb’im sen kerem kıl geçsin ihlâs ile her yıl Hakîkî îmân bulunmaz münâfık kullar içinde Türlü türlüdür bak yollar envâ’yı çeşittir kullar
Mü’mini sâdık olanlar
Peygamberle câr içinde O nefsine değer vermez mü’min senlik benlik bilmez
Benlik etmeyi neylesin
Hakk’ın aşkı var içinde Yunûsî söyle son sözü son söz aydınlatsın bizi İrşat etsin cümlemizi Müslüman îsâr içinde