Nice İnsan Görmüşüm

Nice insan görmüşüm çayırlıkta otlarken Dâhî burnunu tutup kemikleri koklarken Şeytânların yolunda yılanların huyunda Dilini uzatıp da insanları sokarken Kemik için hırlaşıp diş gösterip dırlaşıp Sinsi sinsi yaklaşıp dostlarını kaparken Birbiriyle yarıştı silüetler değişti Hayvanlığa alıştı malı mülkü toplarken Aklı dünyâya salmış gafleti öğün olmuş Günâh gölüne dalmış ticâreti yaparken Köpekten ne farkı var ruhu hasta gönlü dar Telaşla apar topar paraları saklarken Yalandır dedikleri haramdır yedikleri Gördüm kurnazlık ile tilki gibi bakarken Hor görür her bir şeyi beğenmez hiç kimseyi Kirletir elbiseyi domuz gibi kokarken Anlamadım nasıl iş ense kalın göbek şiş Görmez
önün gözü şaş aygır gibi yatarken Kemiğini bırakmaz sağa sola hiç bakmaz
Hırlar payın bırakmaz köpek gibi koşarken Bunlara insan denmez bunlar yemeğin vermez
Yanlarına varılmaz hayvan gibi yaşarken Bak niceleri gitti Azrâil tezden yetti Varıp kabire yattı kat kat bina yaparken İlleti kanser ile bir anda düştü dile Gitti göz göre göre şeni şakrak yaşarken Yunûsî sığın Hakk’a hayvanlık sıfatından
Gönlün hayvan olmasın bu dünyâda yaşarken