Gelmiş de Kırk Yaşına

İsyan eder Sübhana Geçmiş ömrü boşuna Uymaz yüce Kur’ân’a Îmân kalbine girmez
Âmâ’dır gözü görmez
Aklı hikmete ermez Bak dildeki sühana Olmamış mânâ kısmet Nasibi değil ismet Dünyâdan alır lezzet Meyili aş’ı nân’a Gaflet içinde yaşar Nefsin peşinde koşar Vebâl boyunu aşar Mücrim gelmiş cihana Değil tavrı Rahmânî Hayvânîdir hayvânî Günâhı olur mânî Bahsetme dinden ona Aslı menî düşünmez
İşin sonunu görmez
Yüce Hakk’a sığınmaz
Ettim hayret ben ona Kendini ilah sanır Ağrır başı sızlanır İnanın şaşa kaldım Ben bu insanoğluna Okumaz hiç Kur’ân’ı Eder rehber şeytân’ı Gezer de tüm cihanı Girmez Hakk’ın yoluna Böyle buyurdu Âyet Dinlemezsen sen şâyet Etmezse Hakk hidâyet Azap eder canına Ömrü gafletle geçer Hayvan gibi yer içer Yazık îmânsız göçer Bilmem ne der Rahmân’a İnsan iken har olur İşi âh-ı zâr olur Rahmetten mahrum kalır Göndermezler cinana Koyup hikmeti söze Ettim nasihat size Hakk bakmaz
âsî yüze Dostum sen inan bana Yunûsî düşün taşın İşin sonunu düşün Kırk dörde gelmiş yaşın Eyle kulluk MENNÂN’A