Katlansan Dostun Kahrına

İlm-i hikmet öğretirler
Dalar isen aşk bahrına Âşık edip söyletirler
Benlik dağını yıkarlar
Gönlünü içten yakarlar
Sen yanar iken bakarlar
Gözlerini ağlatırlar
Katarlar damlanı nehre Tez ulaştırırlar bahre Mevcini vurarak sahre Cezbe ile çağlatırlar
Alırlar dilden sözünü Silerler cümle bezeni Bağlarlar dosta özünü İlmeği aşk bağlatırlar
Seçmez isen Hakk’ı bâtıl Oldu ise nefsin
âtıl Tez aşkın yoluna katıl Ölü isen sağaltırlar
Aşka seni bir seçseler
Eğnine hulle biçseler
Canına nazar kılsalar
Bil azını çoğaltırlar
Sıddık eyleyip sözünü Açarlar gönül gözünü Hakk’a verdiğin sözünü Yunûsî hatırlatırlar