Konya’yı ziyârete giderim Mevlana’ya açarım kulağımı nefessiz çalan nay’a Herkes ay’a meftundur diker gözün semâ’ya benim ay’ım yerdedir yerde bakarım ay’a Mevlana kanat taktı uçurup göğe attı uçan kuşlara kattı uçarım ben mânâ’ya Yâr ile tanıştırdı gönülde buluşturdu kelamsız konuşturdu ne hact hâ’ya hî’ya İlmek ilmek dokudum mesnevîsin okudum aşkın yolcularını çağırıyor ulyâ’ya Ondaki sırrı hikmet kulağıma söylendi gönlüm ki sevdâlandı ol dilber’i ra’nâ’ya Ben yolunda naçizim hem gümrâh hem acizim anlatmaya güç yetmez sığmaz ki o imlâ’ya Ölmedi bak yaşıyor aşka ruhlar taşıyor himmet de yetişiyor vâsıl imiş Mevla’ya Kıyamete dek kâim ruhu aşk ile dâim görmez onu behâim köprüdür o sevdâ’ya Varıp huzuruna dur edep erkânla otur el anda kutup o’dur aşktır en büyük pâye Yunûsî Mevlana’ya vardığında Konya’ya bizden de selâm götür pîrimiz Mevlana’ya
Bu eser Konya'yı Ziyarete ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
