Dostum Diye Sevmiş İdim

Dostum diye sevmiş idim İhânetle kaçıp gitti Anlattım da hallerimi İnanmayıp geçip gitti Dost gibi geldi yanıma Oldu ortak sırlarıma Hiç ummadığım bir anda Sırlarımı saçıp gitti Gafletten hiç ayılmadı Kahve hatrı sayılmadı Böyle fitne duyulmadı Vefâ göğe uçup gitti Hakîkati hiç sormadı Hakk’a aklını yormadı Baktı da hiç göremedi Gaflet suyun içip gitti Aşk muhabbet talan oldu Sevgi saygı yalan oldu Gönüllere nefret doldu Muhabbeti biçip gitti Verdi şeytân gönle nefret Bürüdü gönlünü gaflet Kîn-i nefret büyük âfet Kin nefreti saçıp gitti Muhabbetle çağlar idim Bağı bostan sular idim Sula diye ona verdim Suyu yola saçıp gitti Zavallı hâlini bilmez
Bilse hâlini hiç gülmez
Görse sonunu sevinmez
Bak bâtılı seçip gitti Böyledir dünyânın hâli Yükler boyuna vebâli Ger câhil eğer kemalli Her biri de göçüp gitti Ulu Allah yevmi mahşer Gerek hayır gerekse şer Kur’ân’ı Kerim böyle der Amelleri açıp gitti Olmamıştı senden yana İnmemişti hiç meydana Yunûsî ne üzülürsün Zaten de bir hiçti gitti