İhlası Samimiyetle Bende Olunca

İhlas’ı samimiyetle bende olunca Sübhan’a hikmet-i Kur’an’ı açtı lâyık değilken ben o’na Hikmetine hep şaşarım çün garip âciz beşerim bazen günaha düşerim yine de rahmeder bana Yokken hâlim hâl bahşetti dilime hikmet nakşetti gönlüm sevgiyi nûş etti eylemem mi hamd-ü sena Bence bu en büyük nîmet hediyedir bize sünnet lütfeyleyip etmiş ümmet Habib-i Kibriya’sına Sağım solum görmez idim Râh-ı Hakk’ı bilmez idim çağırsalar gelmez idim dost etti evliyâsına İlm-i hikmetle bezendim Yunus’a ben pek özendim zannetmeyin ben yazandım bahşetti dîvân-ı bana Yûnus gelip geçip gitti nâm-ı tüm cihân-ı tuttu lik nâs mânâsın unuttu dalmışam ben mânâsına Yunus’ta bulmuşum mânâ gördüm şiirlerin ra’na her şiir-i kandil cana hayran oldum şuâsına Kulak veriben pendine rehber edindim kendime boyayınca ben rengine nâil oldum duâsına İnanırsan bana ahu ilhâm etti gönlüme hû hikmet-i Rahman’dır hep bu olundu in’am canıma Beklemem kimseden ivaz Hakk’ın rızâsıdır garaz Yunûsî’yi ehl-i îmânla etsin müştak cemâl’ine