Ali almış sancağını eline,koşup da gidiyor mahşer yerine,
Hasan,
Hüseyin’i almış yanına,ah ümmetim der de ağlar Muhammed.
Cehennem kükreyip kalktığı zaman,ateşin üstüne yaktığı zaman,
Annesi kızından kaçtığı zaman ah ümmetim der de ağlar Muhammed.
Bir yanımı Arasat’tan çevirir bir yanımı zebaniler çevirir Bir mizana bir Sırat’a koşturur ah ümmetim der de ağlar Muhammed.
Firdevsinin bahçesinde durmazam ümmetimi zebaniye vermezem Ümmetimsiz cennetine girmezem ah ümmetim der de ağlar Muhammed.
Ümmetin acısı düşmüş özüne yaşı sicim sicim akar yüzüne Hırkasını koymuş mizan gözüne ah ümmetim der de ağlar Muhammed.
