Bülbül Ki Aşiyanı Fenayı Koyup Gider

Bülbül ki,
âşiyân-ı fenâyı koyup gider Dilden libâs-ı nakş-ı sivâyı soyup gider Gülzâra dembedem gam-ı hicrân-ı yâr gelir Ol yâr ki,
bûy-i verdi cinânı duyup gider Mîrac’da nûr-i Hakkı gören göz de nûr olur Hizmet yolunda mihnet-i dehre doyup gider İnsan,
kemâl-i rûh ile Aydın bir Er olur Selçuk cihanda hükm-i kazâya uyup gider Elbet derûn-i dilde muhabbet bekâ bulur Lâkin firâkı kalb-i Emîn’i oyup gider