Yağmur(Muhammed Mustafa)

Müjdeler taşındı sonsuzluk diyârından dalga dalga,
Süslendi her yer,
yöneldi aşk ile Muhammed Mustafa’ya.
Gökler selâma durdu,
yeryüzü kucak açtı hasretle,
Ay ve Güneş pervane oldu Muhammed Mustafa’ya.


Kevser ırmağından
şerbetler sunuldu Âmine’ye,
Bir bahar günü kâinat kavuştu Muhammed Mustafa’ya.
Umutları filizlendi masum kızların,
nura gark oldu Mekke,
Cûşa geldi cümle canlar,
yüreklerini açtı Muhammed Mustafa’ya.


Doğdu varlığın nuru,
melekler saf tuttu önünde,
bütün âlem coşkuyla hoşgeldin dedi,
Sevgililer sevgilisi,
gül yüzlü Muhammed Mustafa’ya.


Var eden’in adıyla insanlığa inen NUR Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından
Toprağı kirlerinden arındırır bir Yağmur Kutlu bir zaferdir bu ebabil dudağından
Rahmet vadilerinden boşanır ab-i hayat En müstesna doğuşa hamiledir kainat.
Yıllardır boz bulanık sular yudumladım Ya o zaman bul bi çare sen işini bilirsin
Bir pelikan hüznüyle yürüdüm kumsalları Yağmur,seni bekleyen bir tas da ben olsaydım Hasretin alev alev içime bir an düştü Değişti hayal köşküm,gözümde viran düştü Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde Yağmalanmış ruhuma yeni bir devran düştü

Ay gibisin; güneşler parlıyor gözlerinde Senin tutkunla mecnun geziyor güneş ve ay Her damla bir yıldızı süslüyor göklerinde Sümeyra’yı arıyor her damlada bir saray Tohumlar ve iklimler senindir; mevsim senin Mekanın fırçasında solmayan resim senin Yağmur,
birgün elimi ellerinde bulsaydım Güzellik şahikası gülümserdi yüzüme Senin visalinle bir gülmüş de ben olsaydım Bir güzide mektuptur,
çağların ötesinden Ulaşır intizarın yaldızlı sabahına Yayılır o en büyük muştu,
pazartesinden Beyazlık dokunmuştur gecenin siyahına Susuzluktan dudağı çatlayan gönüllerin Sukutu yar,
sevinci dualar kadar derin Çaresiz bir takvimden yalnızlığa gün saydım Bir cezir yasadım ki,
yaşanmamış,
mazide Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım.
Sensiz,
kaldırımlara nice güzel can düştü Yarılan göğsümüzden umutlar bican düştü Yağmur,
kaybettik bütün hazinesini ceddin En son,
avucumuzdan inci ve mercan düştü