Yüzüñ meh-i ‘îd ü ser-i zülfüñ şeb-i Esrâ Gamzeñ yed-i Mûsâ leb-i lâ‘lüñ dem-i ‘Îsâ (Ey Muhammed) Senin yüzün bayram gecesinin ayı gibi parlak; saçların ise İsrâ gecesi gibi siyahtır.
Gamzen Hz.
Mûsâ’nın eli; dudağının kırmızılığı ise Hz.
İsâ’nın nefesi gibidir.
Bu hüsn-i Hudâyî ki Hudâ sana virüpdür Mânî-i cihân yazmadı tasvîrine hem-tâ (Ey Muhammed) Sana bu ilâhî güzelliği Allah vermiştir.
Bu güzelliğin resminin bir benzerini bu cihânın Mâni’ si bile çizmemiştir.) Alnun kamerine yüzün ayına müşâbih Bunca göz ile görmedi bu çarh-ı mu’allâ (Ey Muhammed) Bu çarh-ı muallâ yani gökyüzü,
bu kadar çok gözüyle gözlediği halde senin kamer gibi parlak alnına ve ay gibi aydınlık yüzüne benzer bir güzellik görmedi.
Şol câm ki nûş eylemişem bezm-i gamünde Bir sâde habâbıdur anun künbed-i hadrâ (Ey Sevgili) Ben senden ayrı kalmanın hüznünü yaşadığım gam meclisinde öyle bir aşk şarabı içtim ki,
şu gök kubbe onun yanında sadece o şarabın üzerindeki kabarcıklar gibidir.
Avnî seni medheyledi tarz-ı gazelde Matla’ didi yüzüne vü agzuna mu’ammâ (Ey Muhammed) Avnî seni gazel tarzında yazdığı bir şiirle methettiği için yüzüne matla’ ve ağzına muammâ dedi.
Bu eser Yüzün Mehi İdü ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
