Kalem tutan el,
benim; ben,
seninim Mevlâ’m Giryan olan gözler,
benim; ben,
seninim Mevlâ’m Aşkın ile alev aldı; su ile,
sönmez gönlüm Küle dönen gönül,
benim; ben,
seninim Mevlâ’m.
Garip,
mahzun bir kulunum,
güldürürken,
ağlatırsın
Bitap düşmüş aşıkınım,
daha nice yandırırsın? Şaki nefse kılıç çektim,
Kerbelanın ortasında Kerbelada susuz,
benim; ben,
seninim Mevlâ’m.
Ayırma senin yolundan; şaşkınım,
bir avareyim Pervane olup,
dönerim; halk gözünde divaneyim Bilmezler ki,
derdim büyük; Hakk’tan mahrum viraneyim Sürgün olan Âdem,
benim; ben,
seninim Mevlâ’m.
Vuslata ersin gönüller,
göster gayrı cemâlin Zü’l-Celâl-i ve’l-İkrâmsın,
yoktur senin bir emsalin Kanat verdin lütufunla,
uçuşurum Hakk bağında Güle hayran bülbül,
benim; ben,
seninim Mevlâ’m.
Bu eser Ben Seninim Mevlam ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
