Şark

Harap iller,
serilmiş hânümanlar,
başsız ümmetler,
Yıkılmış köprüler,
çökmüş kanallar,
yolcusuz yollar,
Buruşmuş çehreler,
tersiz alınlar,
işlemez kollar; Bükülmüş beller,
incelmiş boyunlar,
kaynamaz kanlar.
Düşünmez başlar,
aldırmaz yürekler,
paslı vicdanlar; Ipıssız âşiyanlar; kimsesiz köyler; çökük damlar; Emek mahrumu günler; fikr-i ferdâ bilmez akşamlar!..
Geçerken,
ağladım geçtim; dururken ağladım durdum; Duyan yok,
ses veren yok,
bin perîşan yurda başvurdum.
Serilmiş sineler,
kâbusu artık silkip üstünden.
“Hayat elbette hakkımdır!” desin,
dünya “değil! ” derken…

Şu zâirsiz bucaklar mıydı vahdâniyyetin yurdu? Bu kumlardan mı,
Allah’ım,
nebîler fışkırıp durdu? Haremler,
Beyt-i Makdisler bu topraktan mı yoğruldu? Bu vâdiler mi dem tuttukça bihûş etti Dâvûd’u? Hirâ’lar,
Tûr-u Sinâ’lar bu âfâkın mı şehkârı? Bu taşlardan mı,
yer yer,
taştı Rûh-ullah’ın esrârı? İrem’ler,
Sûr-u Bâbil’ler semâ-peymâ değil miydi? O mâziler,
İlâhi,
bir yıkık rüyâ mıdır
şimdi? Geçerken,
ağladım geçtim; dururken ağladım durdum; Duyan yok,
ses veren yok,
bin perîşan yurda başvurdum.
Serilmiş sineler,
kâbusu artık silkip üstünden.
“Hayat elbette hakkımdır!” desin,
dünya “değil! ” derken…